Psalm 130

PSALM 130(129)
Z otchłani grzechu ku Bożemu miłosierdziu
1 Pieśń stopni.
Z głębokości wołam do Ciebie, Panie,
2 o Panie, słuchaj głosu mego!
Nakłoń swoich uszu
ku głośnemu błaganiu mojemu!
3 Jeśli zachowasz pamięć o grzechach, Panie,
Panie, któż się ostoi?
4 Ale Ty udzielasz przebaczenia,
aby Cię otaczano bojaźnią.
5 W Panu pokładam nadzieję,
nadzieję żywi moja dusza:
oczekuję na Twe słowo.
6 Dusza moja oczekuje Pana
bardziej niż strażnicy świtu,
.

7 Niech Izrael wygląda Pana.
U Pana bowiem jest łaskawość
i obfite u Niego odkupienie.
8 On odkupi Izraela
ze wszystkich jego grzechów.

O psalmie:
Psalm 130, De profundis – jeden z utworów zgromadzonych w biblijnej Księdze Psalmów. W tłumaczeniu łacińskiej Wulgaty zaczynał się od słów De profundis clamavi ad te Domine – stąd krótsza nazwa. Służył jako tradycyjna modlitwa Kościoła katolickiego i nazywany był także szóstym psalmem pokutnym.

Psalm dzieli się na cztery strofy. Pierwsza (wiersze 1-2) jest lamentacją, w której psalmista wołający z głębokości, błaga Jahwe o ocalenie. Termin głębokość był wielokrotnie interpretowany – np. Augustyn z Hippony uważał, że to stan, w którym psalmista znalazł się poprzez swoje grzechy. Według Marcina Lutra głębokość oznacza zepsutą naturę ludzką. W rozumieniu bardziej dosłownym chodzi o ciężkie położenie psalmisty.

Druga (wiersze 3-4) to wyznanie grzechów z pytaniem retorycznym: Panie, to któż się ostoi?, na które paść może jedynie odpowiedź twierdząca, gdyż nie ma nikogo bez grzechu.

Trzecia strofa (wiersze 5-6) mówią o ufności, która jest jedyną postawą u bojących się Boga. Ufność jest tutaj tak pewna, jak pewność strażników oczekujących na świt.

Ostatnia strofa (wiersze 7-8) to wezwanie psalmisty do całego Izraela, aby oczekiwał na pomoc Bożą. Część ta była uznawana czasami za późniejszy dodatek liturgiczny, ale według A. Andersona tak treść, jak i słownictwo przemawia za jednolitością[2].

Psalm uczy o powszechności grzechów i o tym, że Bóg je przebacza, a postawą wymaganą do odpuszczenia grzechów jest bojaźń Boża. Kościół katolicki posługuje się Psalmem 130 w modlitwie za zmarłych i obrzędach pogrzebowych.

Psalm 130 wielokrotnie na przestrzeni wieków opracowywany był muzycznie, m.in. przez takich twórców, jak Orlando di Lasso, Josquin Des Prez, Giovanni Pierluigi da Palestrina, Andrea Gabrieli, John Dowland, Thomas Morley, Henry Purcell, Johann Hermann Schein, Heinrich Schütz, Jean-Baptiste Lully, Marc-Antoine Charpentier, Michel Richard Delalande, Georg Friedrich Händel, Jan Dismas Zelenka, Christoph Willibald Gluck, Wolfgang Amadeusz Mozart, Felix Mendelssohn, Arthur Honegger, Arnold Schoenberg, Arvo Pärt czy Józef Świder, Marcin Łukaszewski.

Jan Sebastian Bach w kantacie Aus der Tiefen rufe ich Herr zu dir (BWV 131), wykorzystał tekst psalmu w tłumaczeniu niemieckim.

Swoją interpretację Psalmu 130 stworzyła polska grupa 2Tm2,3, na albumie Pascha 2000 (2000) oraz na wydawnictwie koncertowym Propaganda Dei (2004).

W literaturze, polską parafrazę psalmu pod tytułem Psalmu CXXX paraphrasis stworzył Mikołaj Sęp Szarzyński.

źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Psalm_130

Jego numer przyjęty został za Biblią hebrajską; Septuaginta i Wulgata nadają mu numer 129.

hastagi na stronie:

#psalm 130 tekst #Psalm 130 #psalm pogrzebowy tekst #psalm pogrzebowy #psalm na pogrzeb #psalm 130 interpretacja #psalmy pogrzebowe #psalmy pogrzebowe tekst #psalmy na pogrzeb #psalm na pogrzebie

Related posts

Top